خییییییییییلی خسته ام. بنده خدا مصطفی مه از منم بدتره. اصل کارارو اون کرده!....ولی بازم من خییییلی انرژی از دست داد. ولی خب می ارزید بالاخره یه بار کارای ما قبل از سال تحویل به اتمام رسید. خب امیدوارم امسالم مثل سال پیش سال خوبی باشه برامون. برعکس هنرمندای عزیز که جناب عزرائیل ارادت خاصی باهاشون پید

زود میگذره ! مثل برق و باد اصلا ! عجیب نیست اگر بگم انقدر درگیر زندگی ام با همه بی کاریم، که گذر زمان رو نمیفهمم! خدایا خودت کمک کن که این اخرین سالی نباشه که نفس میکشم...هرچند که من نبودن و نموندن تو این دنیا رو خیلی وقت ها ترجیع دادم ولی خب حالا که نگاه میکنم میبینم به خاطر شوهر و دخترم باید بجنگم

گفتی بخوان...خواندم...اگرچه گوش نسپردی حالا که لالم خواستی، پس خود بخوان ای دوست نا مهربونی را هم از تو دوست خواهم داشت بیهوده می کوشی بمانی مهربان، ای دوست احساس دریایی نوشت: فکر نمیکنم هیچ هنرمندی رو به اندازه تو دوست داشته باشم! و فکر نمیکنم هیچ هنرمندی به اندازه تو بتونه منو احساساتی و منقلب کنه! خاطرات زیادی با صدای تو دارم... من بودم و بابا و اون پاساژ و اون مغازه دومی از سمت راست... مغازه ای که بالاش پیرهن دوزی مردانه بود و پایینش اسباب بازی و لوازم ارایشی میفروختیم...یادش بخیر! روزایی که با بابا میرفتم مغازه با هم دیگه البوم "ای دوست "تورو گوش میدادیم و با هم میخونیدم و لذت میبردیم. چیزای دیگه ای هم گوش میدادیم مثل البوم "حسرت" محمد اصفهانی و البوم "دهاتی"شادمهر عقیلی. اون روزا دیگه هیچوقت توی زندگیم تکرار نمیشه...حـــــیف. صدای تو ماندگار شد واقعا!..نظیرش رو نداریم و نخواهیم داشت حتی پسرت هم نمیتونه مثل تو باشه! تو عجیب بودی احساساتی بود پر از هنرمندی بودی و من نمیدونم چرا از همون کودکی هام دوستت داشتم و شعرهای تورو گوش میدادم و با یه علاقه ای میخوندمشون حتی اگر برای سن

خوشحالی یعنی اینکه... چهار روز با هر سختی ای که هست همراه دخترت دوری از عشقتو تحمل کنی بعد امشب منتظرش باشی که با یه بغل... دلــــــتنگی و محـــــبت و ســـــــوغاتی بیاد خونه!!! از وقتی فاطمه اسرا اومده این اولین باره که پیش هم نیستیم! دخترمم اولین تجربه دوری از پدرشو داشته و میدونم که دلتنگه و صبوری میکنه گرچه که زبون درست و درمونی برای بیانش نداره! اما همین که با هر زنگی و با هر صدای دری میدوئه سمت در و با ذوق و شوق میگه "بابا" همین خودش نشونه دلِ تنگ و کوچیکشه. احساس دریایی نوشت: یادش بخیر دوران عقدمون این اهنگی که یه جملشو توی تیتر نوشتم دائم ورد زبونم بود وقتی که بعد از دوماه انتظار میخواستم عشقمو ببینم. گرچه از خوانندش و حتی صداش متنفر بودم و هستم! اما بیشترین سنخیت رو با حال و هوای اون موقع هام داشت! فکر میکنم همین دلیل قانع کننده ای باشه برای گوش دادنش. البته الان دیگه همچین حماقتی نمیکنم اینم فقط محض تجدید خاطره تیترش کردم.

تو که نیستی... ارامش نیست. امنیت نیست. خیال اسوده نیست. ضربان منظم و آروم نیست. و خیلی چیزهای دیگر هم... کلمات ظرفیت بیان احساسم را ندارند وقتی که من می مانم و حجم بزرگ نبود تو و تنهایی خودم! من در کنار عاشقانه هایم با تو،به تو و بودنت عادت هم دارم...و تو میدانی که ترک عادت برای من یک نفر حداقل موجب مرض است! من و تنهایی هایم سال هاست که با هم رفیقیم ولی این اواخر (حدود هفت سال) من نارفیقی میکنم و از ان فاصله میگیرم... و تو خوب میدانی که چرا و چطور؟ مگر می شود که تنها دلیل زندگی ام باشی و ندانی مسبب تمام خوبی های زندگی ام تو بودی و هستی و قطعا خواهی بود؟! تو مرا از این حجم عظیم خاکستریِ مایل به سیاه نجات دادی و نبود تو به هر دلیلی حتی به مدت یک نصف روز مرا به سمت این توده تقریبا سیاه رنگ سوق میدهد. تو دوای درد منی. بودن تو. دیدن تو. صحبتِ با تو. و هر آنچه که مرا به تو وصل کند. ما را از ابتدای خلقت جمع بستند می دانم! از تفریق ما چیزِ خوبی حاصل نمی شود! من ِ منهای تو من:اقا اجازه؟ روزگار:بگو جانم. من:آقا صورت مسئله اشتباه است دچار نقص فنی میشویم... _ وقتی از تفریق منی که جز او هی

تا حالا از دیدن یک برنامه انقدر احساس تنفر و انزجار درونم سرشار نشده بود! برنامه از این جهت دار تر ندیده بودم! برنامه ای که به عمد ذهن آدمو به سمتی که خودش میخواد هدایت میکنه و از اونجا هم کاملا به انحراف میکشونه! دیدن برنامه آبـــــان حالمو خراب کرد!خیلی زیاد! حقارت این مجری..حقارت مهمانان وحقارت تفکر این آدم ها حالمو بد کرد! یعنی اگر دوزارم حالیم نبود با فرکانس و موج منفی ای که از برنامه میومد میتونستم به راحتی بفهمم که برنامه بو داریه! من هم زنم! من هم معتقدم که در جامعه ما حتما یه تفکرات غلطی هست! همونطور که درون همه جوامع هست! ولی این شکل تفکرات احمقانه...این شکل بیان...و اصلا علت این بیان...همه و همه به نظر من از بن باطل و غلط و منحرف کنندست! شکل تفکرات اینجور ادما که اصطلاحا فمنیسم گفته میشن خیلی احمقانست چون جبهه دار صحبت میکنن چون دارن حتی گاهی منکر تفاوت فیزیکی و روحی بین زن و مرد میشن! این دسته از جامعه دنبال زیر سئوال بردن خلقت خودشونن انگار! خدا فیزیک و روحیه این دو جنس رو متفاوت و با ظرفیت های متفاوت افریده! ولی اینا اصرار دارن که در این روحیه لطیفی که خدا برای یک زن، یک

دلم یه جوریه ولی پر از صبوریه... -حال امروزم اصلا جالب نبود و هنوزم نیس. -حال و هوام صاف نیس....ابریه! منم باید برم! اره برم سرم بره! -دلم تو قفسه انگار! یه روزی ام میاد نفس آخرم بره! -دلم هوای نوشتن کرد. -نمیدونم چم میشه وقتی که یکی پیشمه و میره. -انگار دلم طاقت نداره که یه مدت از تنهایی در بیاد و باز برگرده به حالت قبلش! منم یه مادرم پسرمو دوسش دارم ولی جوونمو به دست بی بی میسپرم -حال دلم امروز مثل این آهنگ و این صدا حزن انگیز بود... حسین آقام آقام حسین آقام آقام آقام احساس نوشت: بهتر از این نمیتونستم بگم از درد دلم وقتی که همزمان با نوشتنم داشتم این نوای قشنگو گوش میدادم ...

نمیدونم این بار یه شروع تاثیر گذاره یا نه. نمیدونم میتونم از پسش بر بیام یا نه. نمیدونم اصلا میتونم به عمل برسونمش یا نه. نمیدونم این بارم خم میشم یا نه. نمیدونم میتونم خونه شیطونو توی دلم خراب کنم یا نه. نمیدونم میتونم خدا رو بشونم توی دلم یا نه. نمیدونم میتونم خدا دوست بشم یا نه. نمیدونم میتونم گناهای ریز و درشتمو ترک کنم یا نه. نمیدونم میتونم صداقت و امانتداری رو اصل زندگیم قرار بدم یا نه. نمیدونم میتونم نمازای قضامو ادا کنم یا نه. نمیدونم میتونم گناهای سمعی بصریمو بذارم کنار یا نه. نمیدونم میتونم به جای حرف بیهوده ، ذکرایی که دوس دارمو بگم یا نه. نمیدونم میتونم مثبت نگر باشم و خوشبین یا نه. نمیدونم میتونم خوبِ همسایه و دوست و آشنا رو بخوام حتی اگر اون بدمو بخواد یا نه. نمیدونم میتونم سر نمازام اول دیگرانو بعد خودمو دعا کنم یا نه. نمیدونم میتونم بخشنده بشم یا نه. نمیدونم میتونم غیبت نکنم (ولو به مقدار ناچیز) یا نه. نمیدونم میتونم خشممو کنترل کنم یا نه. نمیدونم میتونم عصبانی نشم یا حداقل خیلی کمتر بشم یا نه. نمیدونم میتونم صبح و شب از خوابم بزنمو به وظیفم عمل کنم یا نه. نمیدونم میتون

این روزا واقعا دست و دلم به کاری نمیره! واقعا از شرایطی که توش گیر افتادم دارم اذیت میشم. هیچ انگیزه ای برای خونه تکونی ندارم. تو این خونه جز خستگی و اذیت چیز دیگه ای نمیشه پیدا کرد. ای کاش میشد همین الان از اینجا میرفتیم! من معتقدم که در ازای این سختی هایی که داریم می کشیم اینده ای روشن در انتطارمونه! با همین فکر یه خودم امیدواری میدم و تحمل شرایطو برای خودم از حالت غیر ممکن به ممکن تغییر میدم! ظلم هایی که بر من تحمیل کردن چیزی نیست که این دنیا جبران بشه! این اعصاب خراب با هیچ رفاه و ارامشی مثل روز اولش نمیشه. زندگی خراب مادرم دیگه شکل اولش نمیشه. تو این ده سال گذشته من واقعا به خاطر رنچ هایی که کشیدم بزرگ شدم. من حتی اگر بخوام هم نمیتونم مثل زهرای ده سال پیش باشم. من دیگه نمیتونم همینجوری دیمی به اطرافیانم محبت کنم. من دیگه نمیتونم احساساتمو راحت بریزم بیرون. زندگی من خلاصه شده توی چند تا کلمه: همسرم، دخترم ، خدا و دینم. که اون اخری خیلی همه چیو سخت کرده!

دنیای عجیب و غریبی دارن افرادی که مثل تو فکر میکنن...من هم مثل تو فکر میکنم خیلی وقت ها...اما نه در همه زمینه ها. شاید چون به اصطلاح امروزی ام. اما خب بردارت هم مثلا یک امروزی به حساب میاد ولی به نظرم یک سری از تفکراتش خیلی دور از عقله و نتیجه تعصب کورکورانه و یا حتی تربیت اشتباهه. در مورد شمام معتقدم که همین اتفاق کم و بیش افتاده. با همه احترامی که برای شما قائلم ولی متاسفانه روز به روز که میگذره و من دیدم نسبت به زندگی بازتر میشه می بینم که بعضی از قسمت های زندگی شما سراسر اشتباه و خط خوردگیه! جوری که اثر منفیش بعد از این همه سال همچنان پابرجاست و حتی در زندگی من هم تاثیر میگذاره!!! گاهی ادما از روی جهل یا اگاهی خیلی بد میکنن...شما هم بد کردین...بــــــد! بد کردنی که از جهل زیاده! و امروز تاثیر وحشتناکی روی زندگی یکی از نزدیک ترین کسانم گذاشته و به همین خاطر ،من و زندگیم هم درگیرش شدیم. ای کاش شیوه زندگیتونو یه کم تغییر میدادین تا الان ما دچارش نباشیم. ای کاش حالمون خوب بشه. ای کاش عقده ها از دلامون بیرون بره. ادم عقده ای عاقبت خوبی نداره. کاش هیچوقت عقده ای نشم. بابا دخترتو دعا کن